“Het gaat je goed”, met deze woorden geef ik hem voor de laatste keer een hand. De keren daarvoor zei ik: “Graag tot de volgende keer”, maar vandaag was het laatste en afrondende gesprek. We hebben elkaar in het afgelopen jaar regelmatig gezien. Soms om de 2 weken, soms met langere tussenpozen. Ik merk dat ik het jammer vind dat we elkaar niet meer zullen treffen, want ik mag hem graag. Onze bijeenkomsten waren niet alleen intensief, we hebben ook regelmatig gelachen.

Een jaar geleden nam hij contact met me op omdat hij graag met iemand wilde spreken over een persoonlijk dilemma, waar hij al een tijdje mee worstelde. Hij wilde een kennismakingsgesprek met mij om erachter te komen wie ik was, wat ik voor hem kon doen, maar bovenal wilde weten, of er, zoals hij het noemde, een klik was tussen ons.

In de daaropvolgende bijeenkomsten onderzochten we zijn vragen en twijfels; hij leerde zichzelf steeds beter kennen en vond zijn antwoorden. In het afgelopen jaar zijn allerlei persoonlijke en intieme zaken naar voren gekomen. Tijdens onze gesprekken heeft hij veel over zichzelf verteld en soms vertelde ik wat over mij, over hoe ik omga met een situatie of over wat ik ervoer in ons contact. Maar die inbreng was voor hem bedoeld en niet om de aandacht op mij te richten, want in ons contact waren we niet gelijk aan elkaar. We hadden verschillende rollen; hij was cliënt en ik was coach.

Gedurende het jaar heeft hij zich aan mij verbonden en dat is wederzijds geweest. Want hoewel we verschillend in de relatie stonden, heb ik me ook aan hem gehecht.  Precies om die reden vind ik het jammer dat we elkaar niet meer zullen zien. Niet omdat ik ontevreden ben over de resultaten, maar omdat de hechting wordt verbroken.

Toen het einde naderde stelde hij voor om een afspraak te plannen, voor over een half jaar. Een soort terugkom-moment, waarin we zouden kunnen nagaan hoe het dan gaat en we eventueel nog een puntje op een i kunnen zetten. Ik stelde voor om dit verzoek eerst eens te onderzoeken en na te gaan vanuit welke behoefte hij dat deed….

Soms vinden mensen het lastig om een traject te beëindigen. Er worden dan bijvoorbeeld voortdurend nieuwe onderwerpen aangesneden of er wordt, zoals hij deed, voorgesteld elkaar over lange tijd weer eens te spreken. Uiteraard kan er ooit weer een afspraak worden gemaakt, als daar aanleiding toe is, maar nu is het klaar. Sommige situaties kunnen misschien nog steeds lastig zijn, maar er is vertrouwen dat die zelf kunnen worden opgelost, of kunnen worden besproken met vrienden, familie, collega’s of partner. Als er geen vertrouwen is, dan is het traject er nog niet aan toe om te beëindiging. Aan het eind nog een afspraak maken voor over lange tijd, zou weleens de verborgen boodschap kunnen hebben dat er onvoldoende vertrouwen is. Of, en dat zal eerder het geval zijn, het te lastig en te pijnlijk is om afscheid te nemen van elkaar. Mocht een van deze redenen gelden, dan lijkt het me beter om daarnaar te kijken in plaats van nog een afspraak te maken. Want dan wordt een begeleidingstraject niet beëindigd en beëindigen is belangrijk. Want met het afscheid wordt niet alleen vertrouwen uitgesproken over de toekomst, maar is de cliënt ook weer vrij. En dat is immers het doel van iedere cliënt die komt voor een eerste afspraak.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *